Eetstoornissen

Onderken je bij jezelf een (beginnend) eetprobleem?

Eet je teveel, of te weinig? Doe je het afwisselend? Geef je over om het weer kwijt te raken, wellicht zelfs om weer opnieuw te kunnen beginnen? Of mag je juist niet overgeven en moet je dooreten zelfs als het pijn doet?

Een eetprobleem loop je niet op zoals een verkoudheid. Een eetprobleem is het topje van de ijsberg dat langzaam boven water verschijnt. Onder een eetprobleem zit veelal een diepe onzekerheid: mag ik er zijn? Ben ik de moeite waard? Ik ben de anderen tot last, enz. Een eetprobleem komt sluipend en ontwikkelt zich sluipend tot een eetstoornis. Voor jou is het eetgedrag waarschijnlijk een hulpmiddel (geworden) om nog (enigszins) controle over je leven te houden. De laatste strohalm, die je ook nog afgenomen dreigt te worden door de omgeving. Het eetgedrag is een onbewuste symbolische vorm om aan te geven hoe je in het leven staat. Hoe fijn zou het zijn als die vorm, zowel in therapie als in de leefsituatie, niet bestreden, maar in z'n kern begrepen wordt?

Hoe wordt er op je gereageerd?

Wanneer er bij jou sprake is van een (beginnend) eetprobleem gaat alle aandacht van de omstanders uit naar jouw eetgedrag en het te lage of te hoge gewicht. Wellicht vind je zelf helemaal niet dat je een probleem hebt.
De manier waarop je met eten en je gewicht omgaat zijn slechts de symptomen van een ingewikkelde innerlijke strijd.
Deze symptomen roepen bij de omstanders veel onmacht op, waardoor er veel druk wordt uitgeoefend op jou om de aangedragen oplossingen toch vooral uit te voeren: “Je kunt toch wel iets meer eten. Zo moeilijk is dat toch niet. Je snapt toch zelf wel dat dit niet goed voor je is. Zou je dat nu wel opeten, je bent al zo zwaar. E
nzovoorts.
Goedbedoelde adviezen die veelal een averechts effect hebben en jou nog meer het gevoel geven dat je anders bent, niet OK bent en je verder van jouw eigen innerlijke kracht en wie je bent als persoon, laten afdwalen.

Hoezo verantwoordelijkheid

Jouw onmacht maakt dat je steeds minder je verantwoording kunt dragen en de onmacht van de omstanders maakt dat ze je steeds sterker met je neus op jouw 'eigen verantwoordelijkheid' drukken. Dat is nou juist één van de problemen: door de innerlijke verstoring heb je niet voldoende 'stuurkracht' en lukt het niet meer om die 'eigen verantwoordelijkheid' te dragen.

Je voelt je steeds ongelukkiger, steeds meer tekort schieten naar de mensen die je willen helpen en tegelijk wil je waarschijnlijk helemaal niet dat ze je helpen. Je begrijpt er zo langzamerhand niets meer van en het enige dat jou nog een beetje houvast geeft is de manier waarop jij met eten omgaat.

Jezelf helpen door jezelf iets aan te doen..... moeilijk te begrijpen hè? Deze laatste strohalm, waar je aan vast houdt, moet jou niet afgenomen worden, maar...... zou je 'm wellicht willen vervangen door iets anders in jou zelf? Iets dat het begin is van het ontwaken van jouw innerlijke sterkte, waardoor je zelf weer je leven gaat leiden? En zou je daar steun bij willen hebben, in plaats van al die verwijten door anderen en door jezelf?

Het werkelijke probleem en hoe kan je daar uit groeien

De werkelijke verstoring zit onder dat eetgedrag, en onder die controle. In jouw onderbewuste.
Daar vindt de strijd plaats om je eigen identiteit te mogen hebben, te mogen vinden, te mogen veroveren en te mogen houden.
Doodmoe wordt je er van, letterlijk en figuurlijk.

Een eetstoornis is een identiteitsprobleem, met moeilijk te begrijpen, tegenstrijdige en conflicterende aspecten. En combineer dat dan ook nog met het feit dat mensen met een eetstoornis bovengemiddeld tot hoog gevoelig zijn en daardoor moeite hebben met leren hoe ze zich in deze wereld kunnen handhaven. Dan is het zo langzamerhand wel duidelijk dat de hulp véél verder dient te gaan dan afleren van oud- en aanleren van nieuw eetgedrag.

Een eetstoornis heeft altijd interne en/of externe veroorzakers. Door het geheel van eetgedrag en de reacties daarop, ontstaan er al heel snel instandhouders en vervolgens verergeren de symptomen. Het is belangrijk dat er voor al deze drie factoren aandacht en persoonlijke behandeling is, maar bovenal vooral tijd, aandacht en bevestiging voor wie jij bent.

Het voert te ver om deze complexe problematiek + behandelwijze op deze site helemaal uit te leggen. Bovendien blijft het dan algemeen, terwijl het juist zo belangrijk is dat er afstemming op jou persoonlijk plaatsvindt. Wellicht is het handig om het je eens, heel persoonlijk, te laten uitleggen in deze praktijk. Je kunt ook anderen meenemen, voor steun, of om ze te helpen om jou (beter) te begrijpen.